Overweging 6: Liefde en armoede (J Vanier)

Wat is het probleem van de armoede toch moeilijk op te lossen. Anderzijds moeten we ook beseffen hoe vlug we rijk worden, subtiel. Er is een extra koelkast nodig om het vlees goedkoper te kunnen inkopen en de etensresten beter te bewaren; dan is er ook nog een diepvrieskast nodig. We investeren veel met de bedoeling om later dan te besparen. Een auto is noodzakelijk, om te kunnen rijden naar de winkel met de grootste korting en aanbiedingen. Vele apparaten stellen ons in staat dingen vlugger en doelmatiger te doen, maar die sommige gemeenschappelijke activiteiten overbodig maken.

Het gebruik van apparaten schakelt vaak de zwaksten uit, bv in een gemeenschap. Zij kunnen kleine eenvoudige huiselijke dingen doen of in de keuken helpen; dat is een moment van echt samenzijn. Het is hun manier om bij te dragen. Het is jammer om hen dat te ontnemen.

Heel veel zaken worden georganiseerd naar het model van een fabriek. Sommige mensen kunnen met behulp van apparaten veel werk verzetten; ze worden vreselijke activisten die voortdurend druk bezig zijn met het commanderen van iedereen; de minder sterken zijn veroordeeld om niets te doen en kijken dan maar naar de televisie.

lovepov

Eén ding is zeker: een gezin dat rijk is geworden, die alles heeft wat het nodig heeft, die helemaal autonoom is, isoleert zich – juist omdat het van niemand hulp nodig heeft. Het sluit zich op in haar eigen rijkdom. Het verliest haar uitstraling. Het kan dingen doen voor de buren, maar de buren kunnen voor haar niets doen. Er is geen uitwisseling en geen delen met elkaar.

Een gemeenschap die alles heeft wat nodig is en zelfs nog meer, is niet geneigd de uitgaven te verminderen; ze verkwist of misbruikt wat ze bezit; ze heeft geen eerbied voor het materiële. Ze verliest alle creativiteit op dit gebied. Een soort ‘laat maar waaien’ is daar het gevolg van.  Ze zal niet in staat zijn het verschil te zien tussen wat nodig of wenselijk is voor het morele en fysieke welzijn en wat luxe is. Wie ‘rijk’ is verliest al vlug de dynamiek van de liefde.

Broerde André (missionarissen van Barmhartigheid) vertelde over Calcutta:”Het is de verschrikkelijkste stad die ik ken vanwege alle ellende, maar het is ook de mooiste, want het is de stad waar de meeste liefde heerst”.

Wanneer iemand rijk wordt, trekt hij een muur rondom zichzelf om zijn bezit te verdedigen; mensen met minder hebben niets te verdedigen of te beschermen; ze delen met elkaar het weinige dat ze hebben.

In Afrika zijn er arme dorpen waar mensen alles delen en samen feesten. In de moderne stad sluit ieder zich op in zijn eigen appartement, waar al het noodzakelijke aanwezig is. De mensen hebben elkaar schijnbaar niet nodig. Iedereen heeft genoeg aan zichzelf.

Of dat denkt men toch…

Jean Vanier, in broosheid dragen, p 310


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s