10 februari: As in de Woestijn

Het leven in de maatschappij werd door de woestijnvaders gezien als een soort schipbreuk: ieder voor zich moest zwemmen voor zijn leven. Die mensen geloofden dat je laten meedrijven op de golven – door passief de standpunten en waarden van de maatschappij die ze kenden, aan te nemen – enkel en alleen op een ramp kon uitlopen. (Thomas Merton, Wijsheid uit de woestijn).

Hebben wij wel nog de kracht en de energie om te zwemmen voor ons leven?

Laten we even stilstaan bij de routine van elke dag. Over het algemeen hebben we het zeer druk. Onze agenda staat vol met vergaderingen, bezoeken, afspraken. Allerlei verplichtingen waarmee onze dagen en weken gevuld zijn. Onze toekomst puilt uit van de plannen en vooruitzichten. Er is zelden een moment dat we niets te doen hebben. Ik voel me verantwoordelijk voor van alles en nog wat, er is altijd wel nog iets dat moet. En dan nog dat woordje ‘bang’: bang om door de mand te vallen, bang voor afwijzing, bang om niet aan mijn trekken te komen,…

Ik leef vaak zelfs zo snel, dat ik de tijd niet neem om me af te vragen of mijn gedachten, woorden en daden wel waard zijn om gedacht, uitgesproken of gedaan te worden. Naast dat alles heb ik ook nog eens geld en ontspanning nodig om evenwichtig te kunnen leven. Ik word steeds maar voortgedreven door stemmen diep in mij die me vertellen wat ik allemaal moet en wat er kan gebeuren als ik niet… Deze automatische piloot zet zomaar de toon van mijn leven. Ik word geleefd ip dat ik leef.

Wie ben ik?

De woestijnvaders, geciteerd door Thomas Merton, zagen als hun plaats van redding de woestijn, de plaats van het alleen zijn.

De woestijn zien we hier als de woestijn van ons hart, de eenzaamheid. De woestijn is de smeltkroes van de omvorming. Zonder de woestijn blijven we steeds het slachtoffer en verzinken we in de illusies van het ‘valse ik’. De woestijn is de plaats van de grote strijd maar ook van de grote ontmoeting.

Als we zeggen dat we eenzaamheid nodig hebben, denken we vaak aan een moment of plaats waarop niemand ons kan storen, zodat we rustig kunnen bezig zijn met onszelf en eindelijk eens kunnen doen wat we willen doen (privacy). De eenzaamheid wordt gezien als een soort bezit waar we allen recht op hebben. Ook zien we de eenzaamheid soms wel een beetje zoals een garage waar we onze batterijen kunnen opladen. Kortom, vaak zien we de eenzaamheid als iets wat ons de kracht heeft om de rat-race van het leven vol te houden. Even een weekendje weg, even naar de sauna, even…

Toch zien de oude kerkvaders en de woestijnvaders deze eenzaamheid anders. Ze zien het niet als een ‘therapie’, maar eerder als een ‘omvorming’. In deze woestijn ervaren we strijd en ontmoeting.

We moeten onze eigen woestijn hebben waar we ons dagelijks kunnen terug trekken, onze bezigheden kunnen vergeten en mogen vertoeven, zodat het een ‘gewoonte’ wordt, een manier van leven.

Voor mijzelf als ‘introvert’ is het van fundamenteel belang om in deze ‘extraverte’ wereld structureel tijd te nemen voor mijzelf. Tijd om uit het raam te staren naar de wolken, tijd om te rusten, tijd om te verwerken, tijd om te schrijven, tijd om te genieten van het bezig zijn met mijn handen in de tuin of door het bakken van brood,…

Door mijn tijd in Zweden ervaarde ik hoe ik als een spons smacht naar die rust, naar die tijd voor mezelf, om van daaruit inzicht en kracht op te doen voor de dingen die op m’n pad komen. Die rust helpt me om cynisme te laten varen, om boosheid te relativeren. Die rust helpt me om mezelf te leren kennen en te bouwen aan een fundament van waaruit ik naar de andere toe kan gaan.

Als gelovige geloof ik dat ik in de eenzaamheid van mijn hart, God ontmoet, die me omvormt en begeleid mezelf te leren kennen en die me helpt de dingen te zien die door mij opgenomen moeten worden en welke niet. In die woestijn ervaar ik strijd, pijn, maar ook rust. Het is een houding om nederigheid te leren, passend bij de betekenis van Aswoensdag: “Gedenk, mens, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren”

Moeilijk, maar essentieel om te zwemmen voor mijn leven. Een levenslange weg die ik als pelgrim wil inslaan, met als start deze 40 dagen.

Voor de geïnteresseerden: ontdek hier een christelijke overweging voor Aswoensdag

Literatuur:
Ons dagelijks brood: gezinsboek veertigdagentijd
De woestijn zal bloeien door Henri Nouwen
Mindful met Jezus door Philip Troost

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s