Adventsgebed week 2

Glorie en eer aan Jezus voor het prachtige geschenk van zijn leven,

Laten we ons werk aan hem geven en zo koninklijk fruit voortbrengen

Laten we onze rusttijden aan hem geven en zo vrede voortbrengen

Laten we onze eenheid aan hem geven en zo gemeenschap bouwen

Glorie en eer aan de Geest die alle dingen vervult

Mogen we vervuld worden met een eenzaamheid die ons vanbinnen sterker maakt,

Mogen we bidden met wijsheid die onze intimiteit verdiept,

Mogen we door het leven gaan met een liefde die spreekt van Gods koninkrijk

Glorie en eer aan God

IMG_0334.JPG

Avondgebed dinsdag in Advent

Heer, we verlangen zo naar uw komst. Mag de dag vlug komen dat iedereen die u zoekt, uit ieder deel van de wereld, bij u aan tafel zal zitten. Bespoedig de dag dat lijden, pijn, ziekte, onderdrukking en dood verleden tijd zullen zijn. Bespoedig de dag dat wij samen zullen opstaan als één multiculturele familie, levend in vrede, harmonie en liefde in Uw Koninkrijk.

Leer ons om in alle rust te wachten op dit prachtige kind Jezus. Reinig ons, zodat we de weg van dit kind kunnen gaan. Leer ons om verwonderd te zijn over dit prachtige wonder. Raak ons aan om zijn aanwezigheid te kennen. Zalf ons om het leven van dit kind Jezus Christus na te volgen. AMEN

Lied: Als alles duister is (klik op onderstaande foto om lied te horen)

Als alles duister is,
ontsteek dan een lichtend vuur
dat nooit meer dooft,
een vuur dat nooit meer dooft.

Als alles duister is,
ontsteek dan een lichtend vuur
dat nooit meer dooft,
een vuur dat nooit meer dooft

hqdefault

Klik op de foto voor het lied

Eerste zondag van de Advent: Overweging

“Laat het seizoen in je hart werken” Thomas Turner

Lezing uit Prediker 3:1

voor-alles-een-tijd-300x300

Tijd is geen vreemde voor ons. We leven met de klok, met de agenda. We voelen het als we ergens te laat zijn, als we iets zijn vergeten. Soms tellen we de dagen af als we wachten op iets speciaals of als we ziek in bed liggen.

We delen onze tijd in dagen die samen een kalender van een jaar vormen. Dit helpt ons om houvast te krijgen. We hebben een schooljaar, fiscaal jaar, verkiezingsjaar. Het seizoen vertelt ons wanneer te zaaien en wanneer te oogsten. Daarnaast hebben we nog allerhande feestdagen zoals dag van de arbeid.

In de christelijke traditie is er daarnaast ook nog een liturgisch jaar. Vaak is dit in alle drukte al wat ondergesneeuwd. Enerzijds is het bizar dat we het normaal vinden om ons ‘alledaagse’ leven te structureren in alle vormen en maten, terwijl we ons jaar als gelovige vaak ongestructureerd laten voortkabbelen.

In vele denominaties is de advent het begin van het liturgisch jaar. Zo starten we vandaag (zondag 27/11) met het jaar A. Het christelijke jaar brengt orde ins ons leven. Het is geen orde die ons helpt onze agenda strikt te volgen of geen afspraken te vergeten, maar eerder een orde die ons helpt om te groeien in het uitleven van ons geloof.

Het christelijke jaar is een groot verhaal, je zou het kunnen vergelijken met een enorm indrukwekkend toneelstuk. Een stuk dat zich jaar na jaar opnieuw afspeelt. Een stuk dat ons constant oproept om ‘de blijde boodschap’ uit te leven. Hierin is de advent is een mooie tijd van hoopvol uitzien en wachten.

De Advent kun je zien als een seizoen van reflecteren over de Messias die zo’n 2000 jaar geleden mens werd en daarnaast ook terug zal komen. Als geloofsgemeenschap denken we na over de naam Immanuel die Hij kreeg: ‘God met ons’.

Het is wijs om dit seizoen te laten werken in ons hart. Eigenlijk is dit geen seizoen van overmatig feestvieren of enorm veel geschenken te verwachten. De Advent leert ons om een ander patroon. In het evangelie lezen we dat Jezus zei dat we niet zowel God en het geld kunnen dienen.

Laat ons gedurende dit seizoen ons omdraaien naar God. Door stil te worden en Jezus zijn wijsheid laten doordringen, zo gaan we ook meer op Hem gaan lijken.

Lezingen op deze eerste zondag: Jes. 2,1-5 Ps. 122 Rom. 13,11-14 Mt. 24,37-44

Vragen: Het is goed om alleen of samen in groep over enkele vragen te reflecteren gedurende de Advent. Bv.

  1. Hoe ervoer je het voorbije jaar? Wat is een pijnlijke gedachte en hoe heeft dit je leven beïnvloedt?
  2. Als je terugkijkt, waar ben je enorm dankbaar voor?
  3. Hoe kijk je terug op het voorbije jaar als gelovige? Ervoer je groei, of ervoer je eerder niets? Maakte je iets unieks mee op dit vlak?
  4. Hoe ervoer jij ‘de tijd’. Heb je het gevoel dat je meester bent van je tijd? Of is de tijd meester van jouw?

Gebed:

Heer, omcirkel dit huis met Uw aanwezigheid.
Vul het met Uw vrede
Omring het met Uw liefde
Bescherm het met uw kracht

Heer, omcirkel dit huis
Vul het met Uw vreugde
Omring het met Uw hoop
Bescherm het met Uw genade

Heer, omcirkel dit huis
Vul het met uw gastvrijheid om het verlorene te bereiken. 

Advent: een tijd van voorbereiding

Voor feesten en andere bijzondere gebeurtenissen is de voorbereiding vaak leuker dan het feest zelf. Verwachtingsvol uitzien, het klaarmaken van alles wat je nodig hebt. Zorgen dat je er helemaal klaar voor bent, niet alleen aan de buitenkant, wat kleding betreft, maar ook vanbinnen: dat je er echt met heel je hart voor open staat. Dat alles maakt de voorbereidingstijd op een feest bijzonder. In de christelijke traditie wordt de advent gezien als de voorbereiding op Kerstmis.

preparation

Het kan een periode zijn van verfrissing en vernieuwing, maar ook van reflectie en heroriënteren, als we anticiperen op de geboorte van Jezus: degene die leven en zin geeft aan het leven en wat we doen. Kerstmis, het feest van Jezus zijn geboorte, is niet enkel een historische verjaardag. We zijn ook in blijde verwachting voor zijn komst in ons leven. En daarnaast wordt er ook stilgestaan bij een hoopvolle toekomst: de bijbel die spreekt van een tijd waar de ganse aarde nieuw zal gemaakt worden.

evalueren-is-vooruitkijken

Ons hart klaarmaken is niet enkel goed leven en in stilte wachten tot alles ooit eens goed komt. We worden uitgenodigd om ons eigen leven te laten raken en omvormen om zo mee te bouwen aan die mooie toekomst.

reform

Dit seizoen tussen zomer en winter is voor de meeste mensen enorm hectisch. Soms lijkt het wel dat we er geen vat op hebben. Ook de gebrokenheid en enorme nood in de wereld, en de onmacht om er iets aan te doen, kan ons de adem benemen. De advent en het stilstaan bij de persoon Jezus als mens maakt het mogelijk om kleine mosterdzaadjes van hoop, blijdschap, genezing en verzoening te zaaien in ons hart en in het hart van de mensen rond ons. Schijnbaar onbelangrijk, maar wees maar zeker dat zo’n kleine zaadjes kunnen uitgroeien tot een prachtige boom. Dat is het hoopvolle verhaal dat Kerst, en het leven van Jezus, ons leert.

De advent loopt samen met de donkerste tijd van het jaar. Korte dagen waarbij al het leven uit de natuur (en ook vaak de mens) schijnt te verdwijnen. De natuur vertraagt en gaat in een winterslaap. Onder het deken van bladeren, takken en soms ook sneeuw, wacht de natuur op de lente: een nieuw jaar van groei. In de herfst en de winter gaan planten hun wortels gaan verdiepen, zodat ze diep gegrond het komende jaar kunnen aangaan. Een jaar waarin er misschien stormen, droogte,…op hen afkomt.

rinj-tree240h

Ook voor ons is dit seizoen geschikt om even wat stappen terug te nemen: kijken, reflecteren, heroriënteren, wachten en onszelf klaarmaken. Klaarmaken voor een nieuw jaar, waarin we mogen gegrond zijn in het voorbeeld van Jezus en ook mogen leren zijn voorbeeld na te volgen. Ook wij hebben nood aan diepe wortels, sterke fundamenten voor het grillige leven.

 Wij willen jullie uitnodigen om deel te nemen aan de advent. In Kortrijk komen we fysiek samen met een 10 tal mensen om dit samen te delen en te beleven. Maar we willen jullie ook via deze blog inspireren om in jullie eigen situatie dit mee te volgen. Wil je ook jouw adventsgedachten delen? Word lid van de facebook groep: ‘Advent in Kortrijk’

 

Uitnodiging adventstijd: een tijd van uitkijken

advent

Christenen van alle tradities ontdekken de waarde om bewust tijd te nemen in de vier weken voor kerstEen mooie tijd om een stuk te herdenken, te reflecteren, maar ook uit te kijken. In onze tijd van enorme drukte is het belangrijk om mee met het ritme van de natuur af en toe wat ruimte en tijd te nemen. Een stapje terug zetten.

Met een groepje van zo’n 10 mensen, jong en oud, willen we ook in Kortrijk hier vier weken specifiek rond werken. Een combinatie van dagelijkse individuele overwegingen, gecombineerd met wekelijks samen komen om te delen. Aangevuld ook met een creatieve activiteit en een zondags kort avondgebed. 

Wanneer?

Dinsdagavonden 29/11, 6/12, 13/12 en 20/12 van 20h tot max 22h. 

Daarnaast optioneel:  zondag 27/11 samen adventskrans maken in de namiddag en zondag 4/12, 11/12 en 18/12 telkens een kort avondgebed

Waar?

In Kortrijk centrum (plaats wordt meegedeeld afhankelijk van deelnemers)

Prijs:

We delen de kosten voor de kopies en het materiaal. Niet meer dan 10 euro/PP

Zin om mee te doen? Er zijn nog enkele plaatsjes vrij.

 

November-overdenking : hoe te leven?

Onafhankelijkheid is een waarde die hoog staat aangeschreven in onze cultuur, maar het is geen waarde in het evangelie. Onafhankelijkheid staat ook niet gelijk aan vrijheid. Jezus leefde in gemeenschap en was deel van een dorpscultuur. Dit valt o.a. op als Jozef en Maria Jezus zijn kwijtgeraakt voor verschillende dagen tijdens het Joods paasfeest (Lucas 2). Hoe kun je nu je kind verliezen, zeker als het dan nog eens de Messias is die je werd toevertrouwd? Ze waren deel van de dorpsgemeenschap, ze reisden samen. Er was een basisvertrouwen. Ze vertrouwden erop dat Jezus in goede handen was bij vrienden of familie. De cultuur waarin Jezus leefde was meer zoals deze van de bedoeïen[1].

bedoeien

De Bijbel leert ons de waarde van onderlinge afhankelijkheid en gemeenschap meer te waarderen dan deze van onafhankelijkheid. Er staat geschreven dat ‘we het leven dienen te verliezen als we het willen vinden’. Ons leven opbouwen rond iets anders dan onze eigen verlangens, job en doelstellingen is radicaal anders dan de waarden van onze huidige westerse cultuur. Zelfs onze architectuur is gebouwd rond individuele families en niet rond gemeenschap.

Voor vele stammenculturen, zoals indianen of Aboriginals, is hun maatschappij gebouwd rond het dorp. Individuele wooneenheden, zoals de tipi, zijn klein, en gebouwd rond een centrale gemeenschappelijke plaats waar de mensen eten, dansen, zingen en met elkaar praten. Het weelderige individualisme van onze westerse samenleving is geschiedkundig bekeken eigenlijk een recente evolutie.

nomad1.jpg

Is deze evolutie niet doorgeslagen? Creëert het niet vaker leegheid dan volheid van leven? We zijn als maatschappij rijk, maar tegelijkertijd enorm eenzaam.

God roept de mens op in een leven in gemeenschap met anderen.

Eerder dan ons leven opbouwen rond de individualistische droom van een eigen huis met garage en tuin, kunnen we er ook voor kiezen om onze levens te bouwen rond Gods visie voor gemeenschap (community).

commmunity

We mogen ook dromen.

Laat ons dromen over een ‘heilige’ gemeenschap middenin onze stedelijke woestijn. Misschien een cluster van enkele woningen in één en dezelfde buurt. We kiezen ervoor om ons leven toe te wijden aan God en elkaar. Sommigen komen uit de buurt, anderen kiezen er voor om speciaal naar deze buurt te verhuizen. Sommigen zijn afgestudeerd als dokter, misschien ook een advocaat of sociaal werker, of toch eerder een ondernemer? Sommigen hebben misschien geen diploma. Samen kiezen ze ervoor om hun gaven in te zetten voor het herstel en de opbouw van de buurt. Onze huisjes zijn klein, maar ze bevatten alles wat we nodig hebben. Want we werken grotendeels op de straat, op het plein, op de stoep, zwetend in het leren toepassen van de opstanding.
Ons leven in gemeenschap begint met een morgengebed, ’s avonds kunnen we samen eten. Eventueel is er een gemeenschappelijke keuken of eetzaal. Deze kan gebruikt worden om een gezond ontbijt aan te bieden aan de kinderen van onze buurt die in (kans)armoede leven.  Misschien zijn er ook enkele wasmachines die we delen, een speelzaal, een bibliotheek? Misschien één grote trampoline in plaats van elk een kleintje in ons eigen privé tuintje? Het is toch veel leuker om samen te spelen? Wat denk je van een kleine fitnessruimte voor onze jonge mannen die zo graag samen hun lichaam trainen om aan hun gezondheid te werken ? 

cohkort

Een voorbeeld van hoe Cohousing Kortrijk er zal uitzien

Het is een droom van een (dorps) gemeenschap die ervoor kiest om te delen, een plaats waar eigendom en privileges beschikbaar zijn voor iedereen. Een plaats op aarde waar we samen zoeken naar het ‘gemene best’.

Een leven samen vormgeven begint vaak eenvoudig met het creëren van ruimte voor gemeenschap. Hier spreken we dan over een fysieke plaats, maar ook over beschikbaarheid. Dat kan betekenen dat we ervoor kiezen om deeltijds te gaan werken zodat we voldoende beschikbaar zijn. Beschikbaarheid is de essentie om dakloze mensen welkom te heten voor een maaltijd, kinderen uit de buurt te helpen met hun huiswerk, eetbare tuinen aan te leggen op verlaten stukjes grond, en om samen in gebed te gaan. Soms moeten we wat snoeien in de rommel die onze tijd en energie inpalmt. De herfst is hiervoor het ideale seizoen. Misschien moeten we de tv wegdoen, misschien iets anders?

Als we neen zeggen tegen bepaalde zaken, komt er tijd, ruimte en energie vrij om ja te zeggen tegen andere zaken. En wees er maar zeker van, je zult je deze keuze niet berouwen.

Een journalist zei ooit tegen Moeder Teresa, “Ik zou nog voor geen miljoen dollar willen doen wat jij doet.” Ze antwoordde, “Ik ook niet”. We leven in gemeenschap met degene die lijden, omdat dit een deel van ons wezen is, Gods wezen. Daardoor geven we niet alleen leven aan anderen, maar wees maar zeker, het zal ons zelf ook enorm veel leven geven. Want wees nu eerlijk. Lijden we allemaal niet? Hebben we niet allemaal beperkingen?

Laat ons door deze keuzes de bazuin laten klinken. Een geluid van echte gemeenschap. Geen goedkoop geluid, maar een geluid van mensen die nederig onderweg zijn, samen leren in kwetsbaarheid  te groeien, te vallen en samen op te staan.

Leestips voor de maand november:

  • Life together door Dietrich Bonhoeffer
  • Why we live in community door Eberhard Arnold
  • Community and Growth door Jean Vanier

Enkele boeiende en interessante projecten om op te volgen:

Projecten in Kortrijk:

Bron: Dit artikel is deels gebaseerd uit een deel van het boek Common Prayer door Shane Claiborne en Jonathan Wilson Hartgrove

[1] Bedoeïenen zijn de nomaden van de woestijn. Nomaden zijn zeg maar zwervers, maar dan anders. Het zijn mensen zonder huis, die van daar naar daar reizen. Het zijn Arabieren, spreken Arabische dialecten en je vindt ze in Arabische woestijnen.

Orval

Een eenzame vallei, woud alom, een klokkentoren daarbovenuit. Dit is Orval met zijn abdij en zijn rijk verleden. Het diepe, rustige dal, de ruïnes met hun sfeer uit vervlogen tijden en het recente gebouwencomplex vormen een indrukwekkend geheel.

img_0117

Ik had de eer om 4 dagen te mogen genieten van dit alles.

“De broeders bezitten alles gemeenschappelijk. Ze dienen elkaar. ze bejegenen elkaar met eerbied. Met het grootste geduld dragen ze elkaars zwakheden, lichamelijke zowel als morele. Ze wedijveren in onderlinge gehoorzaamheid. Niemand zoeke wat hij voor zichzelf voordelig acht, maar veeleer wat goed is voor de ander. Op onbaatzuchtige wijze leggen ze zich toe op de broederliefde. De ouderen betonen ze hun achting, de jongeren zien ze graag. Hun abt beminnen ze met een oprechte en nederige genegenheid. Moge Christus ons allen te zamen tot het eeuwig leven geleiden”

Uit de regel van Benedictus

img_0129

Wat mij meest zal bijblijven van dit verblijf is de geest van bovenstaande. De ganse werking van het klooster met zijn dagorde, liturgisch gebed, werk (verschillende ateliers), gemeenschapsleven & gastvrijheid ademt bovenstaande uit. Je ademt nederigheid en dat werkt op een mens. Het raakt tot het binnenste van mijn hart.

We hadden het voorrecht om ook twee keer in gesprek te gaan met Vader abt Lode Van Hecke. Hij vertelde zijn levensverhaal en daarin ook het roepingsverhaal. Hij sprak over het vinden van vrede op de plaats die ons gegeven is, het vinden van die plaats en ook over het doel van het leven: ‘doorgeven van het leven’.

img_0141

Vaak denken we aan abdijen als een soort ‘musea’ of ‘historisch erfgoed’, maar dit is  helemaal niet het geval, toch zeker niet in  Orval. Het ganse idee van bv. Orval gaat lijnrecht in tegen een maatschappij waar de wet van de sterkste geldt en waar ‘steeds meer’ het motto is. De monniken kiezen voor een leven als dienaar, waarin ‘het individu’ niet het uitgangspunt is. Dit leven geven ze ook door aan de gasten, waarvan ik er ééntje mocht zijn. Dus geen erfgoed, maar enorm relevant.

img_0135

De stilte, de orde en de schoonheid helpen je als mens om helder te zien, maar vooral ook nederig om te gaan met jezelf en de andere. Heel veel gebruiken  zouden echt heilzaam zijn binnen onze samenleving. Ik geloof ook echt dat we moeten zoeken naar nieuwe manieren van ‘klooster zijn’,  binnen de context waarin we geplaatst zijn.

“Moge ieder in zijn hart kiemen meenemen van de vrede die in dit gouden dal woont”
Uit Monastiek leven in Orval.

img_0140

Ontdek

God van de herfst 2

LETTING GO

The birch leaves are falling, Lord,
yellow diamonds on the green grass, released in the autumn wind.
But I, Lord,
I still clutch tight the leaves of my old life, useless, withered and dry.

Teach me to let go of the old –

old hurts and animosities, old troubles and grief. Teach me to release them into the wind of your Spirit to be whisked away,
that like the tree I may rest a while
at peace within,
then grow again in the spring.

Annie Heppenstall dscn1394

God van de herfst

IMG_0385.jpg

GOD OF AUTUMN

God of autumn,
help us to be more like nature,
accepting the changing seasons;
like the changing of the trees:
not a dying as life sometimes feels,
but a stripping bare in preparation for inner growth, knowing that to shed the outer layers
will reveal the strength that is hidden underneath.

God of autumn,
it’s so hard to let things go: the shields,
the camouflage,
the flimsy covers …

We cannot hide from you;
you are our strength,
you see our inner beauty.
You see beyond the human dressings and wish to clothe us in your love.

God of autumn,
help us to be more like nature, accepting the changing seasons
not because they are out of our control, but because they are in your hands.

Katrina Crosby

Discipel en disciplines met Franciscus van Assisi

Vele mensen leven met een verwrongen beeld van God en van het christendom. Dit doordat ze opgegroeid zijn met een christendom dat zich vooral bezig hield met veroordelen, superieure arrogantie of geleerd hebben dat ze hun hemel moeten verdienen door je strikt aan alle regels te houden en/of goede werken te doen.

Hierdoor is er een achterdocht ontstaan tegen het woord en de deugd van de ‘discipline’. We krijgen al een kramp als we het woord discipline horen. Hier moeten we opletten om het kind niet met het badwater weg te gooien. Het is inderdaad goed om te reageren tegen de overinstitutionalisering van de kerk, omdat dit vaak weinig leven voortbrengt. Het is goed om te reageren tegen machtsmisbruik of machteloosheid. Toch moeten we nieuwe disciplines ontwikkelen en ruimte ontwikkelen waar leven en goedheid kan zegevieren.

Nieuwe vormen van ‘gemeenschapsleven’ zijn zeer hip tegenwoordig. Het verlangen naar gemeenschap en verbondenheid zit in ieder van ons. We verlangen om lief te hebben en verlangen om geliefd te zijn. Maar als een gemeenschap geen doel heeft buiten onszelf, dan zal het ons niet voeden, zal het verstikkend werken en hoogstwaarschijnlijk zelfs verdwijnen.
Discipline en discipel delen dezelfde oorsprong. Zonder discipline wordt het een zootje ongeregeld. We schieten namelijk gemakkelijk tekort in het realiseren van Gods droom om een nieuwe wereld te creëren die bekend staat om zaken die hoop en goed nieuws bieden aan de wereld.

Zoals iedere gemeenschap of cultuur, hebben mensen die Jezus volgen een unieke manier van feest vieren, eten samen leven. Hoe dan?

Onze huizen, onze gewoontes, ons omgaan met elkaar en de anderen, zelfs onze feestjes kunnen plaatsen worden van troost, gastvrijheid en liefde voor iedere mens. Maar dit kan niet plaatsvinden zonder dat de intentie er is. Deze intentie vergt een constante keuze en een discipline om het waar te maken.

Het is een keuze. Dorothy Day zei: “We moeten een omgeving creëren waar het gemakkelijker is om ‘goed’ te zijn”.

franciscus.jpg

 

Franciscus van Assisi is een model voor ons. Eerst en vooral door de manier waarop hij Jezus volgde, maar vooral ook door de manier dat hij op een vierende manier omging me de ‘disciplines’ die ons zijn overgeleverd om de kerk te worden waar we zo naar verlangen, ook bij mensen die de kerk hebben opgegeven. Onze gemeenschappen zouden plaatsen moeten zijn waar mensen kunnen ‘ontgiften’, is het nu van alcohol, tabak, gulzigheid, gierigheid, overmatig winkelen, roddelen,… We verlangen allemaal naar een ruimte die ons naar goedheid brengt, in plaats van het omgekeerde. Laat ons bidden dat we heilige ruimtes mogen creëren waar de goedheid en het leven mag stromen. In die ruimtes worden we gevormd als nieuwe schepping, veranderd door God. Samen creëren we een nieuwe wereld die bekend staat om zaken die hoop en goed nieuws bieden aan de wereld.

Inspiratie en leestips voor de maand oktober:

Inspirerend beeldmateriaal:

 Gebed van Franciscus

Heer, maak mij een instrument van uw vrede. 
Waar haat het hart verscheurt, 
laat mij liefde brengen. 
Waar wordt beschuldigd,
laat mij vergeving schenken. 
Waar verdeeldheid mensen van elkaar vervreemdt, 
laat mij eenheid stichten. 
Waar twijfel knaagt, 
laat me geloof brengen. 
Waar dwaling heerst, 
laat me waarheid uitdragen. 
Waar wanhoop tot vertwijfeling voert, 
laat hoop doen herleven. 
Waar droefenis neerslachtig maakt, 
laat me vreugde brengen. 
Waar duisternis het zicht beneemt, 
laat me licht ontsteken.

Maak dat wij niet zozeer zoeken 
om getroost te worden, 
als wel om te troosten. 
Om begrepen te worden 
als wel om te begrijpen. 
Om bemind te worden 
als wel om te beminnen.

Want wij ontvangen door te geven. 
Wij vinden door onszelf te verliezen. 
Wij krijgen vergeving door vergeving te schenken 
en wij worden tot eeuwig leven geboren 
door te sterven.

Amen.