Kinga is ongeneeslijk ziek en maakte hierover CD

Kinga Bán – voor veel mensen bekend als zangeres van Sela – bracht dit jaar een album uit met de titel: Uit Liefde.

Uit Liefde is een aangrijpend muzikaal testament. Kinga, getrouwd en moeder van drie kinderen, is ongeneeslijk ziek.

Zangeres Kinga Ban: “Een liedje voor m’n kinderen. En voor alle ouders, allemaal hebben we op een bepaalde manier te maken met het loslaten van het mooiste wat ons gegeven wordt.”

‘Kinga, als je nog iets wilt doen met die liedjes, is het goed om daarmee te beginnen,’ zei haar man. “Hij had gelijk: nu heb ik nog energie en hoe lang het nog goed met me gaat, weet ik niet.”

Zeer aangrijpend, maar ook bemoedigend hoe het geloof Kinga helpt om alles een plaats te geven.

Beluister hier één van de aangrijpende nummers.

Lees hier het ganse interview.

banner-kinga-ban-uit-liefde

Laat ons kwetsbare genezers zijn. H Nouwen

henrinouwen

Twintig jaar geleden stierf Henri Nouwen onverwacht. Vandaag zou hij 84 jaar zijn geworden.
Henri Nouwen was een Nederlandse priester die een gewaardeerde professor was, zowel aan Yale als Harvard.

Op een bepaald moment besliste Henri Nouwen om zijn leven om te gooien en om het neerwaartse pad te volgen, net als Jezus. Hij verliet het publieke leven om te werken bij degene die worstelen om te overleven in Latijns Amerika. Daarna sloot hij zich aan bij De Ark gemeenschap Daybreak in Canada.

Henri was een ‘gekwetste genezer’, een rusteloze Godszoeker die een enorm vruchtbare erfenis naliet doorheen zijn leven, zijn geschriften en lezingen. Hij schreef en sprak zeer kwetsbaar en open. Hij vertrok vanuit ‘het geliefd zijn door God’ en kwam zo tot een spiritualiteit van gebrokenheid en kwetsbaarheid.

 

Hij schreef, “Gebed is niet gemakkelijk. Het vraagt een relatie waarin we iemand anders dan onszelf toelaten in het diepste binnenste van onze persoon, om daar te zien wat jezelf liever zelf zou verbergen, en om aan te raken wat je zelf liever onaangeraakt zou zien”.

De twintigste sterfdag van Henri Nouwen is aanleiding voor uitgeverij Berne Media om diens boek Open uw hart opnieuw uit te geven. Deze vertaling van zijn oorspronkelijk in 1975 geschreven Reaching out, verscheen eerder in 1988 bij uitgeverij Lannoo. Dominee Bert Altena schreef een recensie.

Gebed:

Heer God, we brengen bij U onze kwetsbaarheid, wonden, pijn en onze groei. Laats ons kwetsbare genezers zijn in deze wereld, door uw vergevende liefde. Amen

Bron: http://commonprayer.net/

Henri Nouwen aan het woord: 

 

 

 

Hildegard van Bingen (1098 – 1179)

 

4088791935Hildegard van Bingen was niet zomaar en ordinaire Benedictijnse zuster. Ze was een abdis die twee ordes heeft opgericht, een profetes die verschillende boeken schreef over haar visie, ze was een dramaturge, ze had een enorme kennis van medicinale kruiden en ze sprak vrijuit tegen koningen, paus en bisschoppen.

En toch,…ze leed aan een ziekte, waarschijnlijk zware migraine. Ze moest vaak te bed blijven en haar werk dicteren aan iemand anders, terwijl ze in een donkere kamer lag. Deze enorm charismatische vrouw had een enorme kennis van haar eigen kwetsbaarheid.

Haar ziekte weerhield haar er niet van om een echte leider, artiest en dokter te zijn. Ze had het niet gemakkelijk en was niet even geliefd, zeker niet bij de lokale mannelijke ordes en de heersende katholieke orde in die tijd. Toch bleef ze trouw.

In haar werk vind je één ding zeker terug: ze neemt haar lezers en luisteraars mee naar de kracht van de schepper, in wie ze haar kracht vond, door wie ze leefde en haar levensdoel vond.

Wat maakt van zo’n zwak iemand in de ogen van mensen toch de leidersfiguur die ze is geworden? Zou haar levenskracht niet te vinden zijn in haar enorme zelfkennis en aanvaarding van haar kwetsbaarheid en krachteloosheid? 

Zijzelf benoemde het als ‘viriditas’ of ‘groenheid’. In ruimere zin is het ‘vergroenende kracht’ en ‘levenskracht’ –  deze groenheid staat voor Gods levende aanwezigheid in het bloeien van de natuur, voor de frisheid van de Aarde, voor het sap dat stroomt door de nerven van lover en loot, voor het groeien en gedijen van de geest in Christus, voor het vervuld zijn met het sap van goddelijk leven, en meer. Groenheid is niet eenmaal het ene en andermaal weer het andere, maar altijd al het bovengenoemde tezamen, een ondeelbaar begrip. Een holistische visie. Vergroenen wordt hier dan ook gezien als het proces naar ‘groenheid’.

Hildegard’s holistische kijk op God en mensheid is ook vandaag relevant, zeker voor degenen die verlangen naar heelheid voor de ganse schepping.

Uit book op common prayer van vandaag:
Hildegard of Bingen wrote, “We shall awaken from our dullness and rise vigorously toward justice. If we fall in love with creation deeper and deeper, we will respond to its endangerment with passion.”

Prayer:

Lord, when you invited Adam to name the animals, you invited us all to participate in your creative work. Teach us to rejoice in your creation and assist in its care, that we, your humble creatures, may in all things give you praise. Amen.

En we maakten onze handen vuil

Het was een chaos, ons kleine stadstuintje.
Uitgebloeide oost-indische kers, overwoekerende munt en daartussen nog wat gluiperig onkruid dat zijn weg naar boven zocht. Eigenlijk een standaard tuinbeeld op het einde van een zomer. De planten schieten in zaad en bereiden zich reeds voor op het volgende seizoen.

We besloten er als gezin een leuke namiddagactiviteit van te maken: het verwijderen van de chaos, het planten van nieuw leven in de tuin.

Lavendel, een lading viooltjes en enkele andere najaarsbloeiers moesten een mooi stekje in ons stadstuintje verwerven. Samen dachten we na over de kleurcombinaties, de omvang van de plantjes en ook het zicht van binnen naar buiten. Het zien van groen, mooie kleuren en planten geeft de mens een goed gevoel. Het helpt ons verbinding te vinden met de schepping rond ons, het helpt ons zeker ook zaken te relativeren. Kijk eens naar de lelies, kijk hoe ze groeien in het veld. Ze werken niet en weven niet. En toch, hoe prachtig zijn ze niet?

Wat ook belangrijk was: schoenen af, geen handschoenen,…we mogen vuil worden. Laat ons onze zintuigen gebruiken. De kinderen rolden in de aarde en waren zo zwart als een mol. Het gebruiken van onze zintuigen helpt ons om te ‘aarden’. Je verbinden met de schepping, met de levensadem die God erin heeft gelegd. De aarde tussen je tenen en handen voelen, een spinnenweb in je haar.  Het zijn technieken die ook in de psychotherapie worden gebruikt om mensen terug te brengen uit stress en depressie. Blijkbaar zijn we onze aarding een stukje verloren in onze rationele maatschappij waarbij vooral het hoofd en het denken van belang zijn.

En het deed deugd. Samen knutselden we nog een bloembak ‘tippie’ in elkaar, ruimden we op en konden we genieten van het mooie kleurrijke resultaat.

Earth, Teach me to remember

Earth, teach me stillness, as the grasses are stilled with light.
Earth, teach me suffering, as old stones suffer with memory.
Earth, teach me humility, as blossoms are humble with beginning.
Earth, teach me caring, as the mother who secures her young.
Earth, teach me courage, as the tree which stands alone.
Earth, teach me limitation, as the ant which crawls on the ground.
Earth, teach me resignation, as the leaves which die in the fall.
Earth, teach me regeneration, as the seed which rises in the spring.
Earth, teach me to forget myself, as melted snow forgets is life.
Earth, teach me to remember kindness, as drie fields weep in the rain.

Native American prayer.

Show us your beauty, Lord: in the face of an enemy, creation restored!

Heri Nouwen said, “That is our vocation: to convert the enemy into a guest and to create the free and fearless space where brotherhood and sisterhood can be formed and fully experienced”.

Dear Lord, remind us that no one is above reproach, and no one is beyond redemption.
Help us to look into the eyes of people we find hird to like, and see you image. Assure
us this day that your mercy triumphs over judgment. Amen

Uit: Common prayer – a liturgy for ordinary radicals

Welke goede daad moet ik verrichten?

Een van de vaders vroeg Abbas Nisteroos, de Grote:

‘Welke goede daad moet ik verrichten?’
Hij gaf hem ten antwoord: ‘Zijn niet alle activiteiten gelijk?
Abraham was gastvrij- en God was met hem.
Elia hiel van de rust in zijn hart-
en God was met hem.
David was ootmoedig-
en God was met hem.
Doe iets waarvan je ziet
dt je ziel dit in harmonie met God wil.
Dan zul jij je hart
in vrede bewaren’

Het verlies aan gemeenschap

Tegenwoordig worden de mensen aangetrokken door de steden die groot genoeg zijn om aan hun materiële verlangens te kunnen voldoen. Ze willen zelf een klein gezin om meer bewegingsvrijheid te hebben. De moderne sociologie maakt ons tot slachtoffers van deze ‘ontwikkelingen’ en ‘tendensen’; het is alsof de ellende van de moderne wereld onontkoombaar op ons drukt. Maar zo is het toch niet. Wij zijn het zelf die de gemeenschapsgeest hebben doen verdwijnen, op het moment dat onze persoonlijke waardenschaal in botsing kwam met wat die echte, diepe gemeenschapsgeest uitmaakt. Wij willen de gemeenschap wel, maar wij willen nog liever alle sociale en economische voordelen die de individuele vrijheid ons kan geven.

Het verlies aan vertrouwen in de gemeenschap en aan traditionele waarden brengt de mensen ertoe om te leven in een stug volgehouden individualisme. Het is een voortdurende strijd om steeds hoger te klimmen op de ladder van het sociale succes en alle verlangens vervuld te zien. De gevolgen daarvan voor het gezinsleven zijn rampzalig: er zijn geen grote gezinnen meer; het gezin is gereduceerd tot een klein woonverband met een of twee kinderen, waar vader en moeder werken om zoveel mogelijk geld te verdienen. Wanneer de man of de vrouw teveel van de ander verwacht en wil dat de ander voldoet aan alle affectieve behoeften, dan is de kans op een breuk groot. We zien dat overigens dagelijks gebeuren: gezinnen vallen uiteen.

Het individualisme wordt daardoor versterkt, met als gevolg nog meer eenzaamheid, waarvoor dan weer afleiding wordt gezocht door nog meer te werken, om nog meer geld te verdienen, om nog beter te slagen en om nog meer verstrooiing te hebben. Daar is dan geen plaats meer voor langdurige, authentieke relaties met anderen. Ze komen in een vicieuze cirkel terecht van lijden en van pogingen om dat lijden te vergeten.

Maar het is onmogelijk in een isolement of in een extreem individualisme te leven: ieder mens heeft vrienden nodig. De behoefte om deel uit te maken van een groep of een andere gemeenschap is onafscheidelijk verbonden met de menselijke natuur, of dat nu een vriendenkring is, een gezin, een club, een bende, een groep politieke strijders, een kerk of wat voor groep dan ook. Wanneer we geïsoleerd zijn, drogen we uit en sterven we.

Jean Vanier, in broosheid dragen, p 9 & 10

Henri Nouwen over gemeenschap

Gemeenschap daagt ons uit tot de meest radicale zelfconfrontatie en de meest radicale bekering. Jean Vanier zei eens: ” Mocht je ooit de bekoring hebben over jezelf als een heilige te denken, ga dan maar een tijdje in een gemeenschap leven.” Inderdaad, het gemeenschapsleven laat je niet toe verstoppertje te spelen met jezelf. Wanneer je denkt dat je rechtvaardig, vergevingsgezind, edelmoedig en dienstbaar bent, dan zijn een paar maanden gemeenschapsleven al voldoende om je te laten zien dat je ook ongeduldig, haatdragend, gierig en zelfzuchtig kunt zijn.

Gemeenschap is de ware leerschool van de liefde. We verlangen allemaal naar liefde, naar het ontvangen en geven van liefde. Maar beide komen niet vanzelf. Liefde ontvangen en liefde geven vragen om een levenslange geestelijke vorming.

Zelf heb ik slechts acht jaar in een Arkgemeenschap geleefd. Ik voel me als een beginner in de school van de liefde. Tijdens de vele jaren dat ik student en docent was aan verschillende universiteiten, was ik me er nauwelijks van bewust wat liefde is. Ik had mijn eigen ruimte, beschikte voor een groot deel over mijn eigen tijd, ik koos mijn eigen vrienden, kocht mijn eigen boeken en ging waarheen ik wilde. Het was makkelijk om over liefde als het grote christelijke ideaal te spreken, maar voor grote delen van de dag, de week en het jaar kon ik me terugtrekken in mijn eigen wereldje waar ik me veilig voelde. Die veiligheid bracht echter ook eenzaamheid mee en die eenzaamheid leidde mij tot het besluit om in de Arkgemeenschap te leven. Daar begon pas echt het grote avontuur van de liefde. Ik was niet meer het centrum van mijn eigen leven. Ik kon mijn eigen huisgenoten niet langer kiezen, nog reizen met wie of waarheen ik wilde. Bij iedere keuze stelde zich de vraag: “is dit wel goed voor ons leven?”

De mensen met verstandelijke handicaps, die het hart van de Arkgemeenschappen zijn, werden al spoedig mijn docenten in de liefde. Ze brachten mij in contact met mijn eigen handicaps. Zij leerden mij wat het ware geduld is. Zij toonden mij wat echte vergeving is en zij daagden mij uit tot ware trouw. Ik heb vaak moeten huilen, maar ook vaak kunnen lachen. Lachen en huilen kwamen steeds dichter bij elkaar. Waar zij één werden, leerde ik op een nieuwe wijze liefde te ontvangen en liefde te geven.

Henri Nouwen, stukje inleiding op ‘in broosheid dragen’ van Jean Vanier, stichter van de Ark gemeenschappen.

Werken aan een (duurzame) toekomst, mosterdzaadje voor mosterdzaadje.

Gelovigen en ongelovigen zijn het erover eens dat de aarde een gemeenschappelijke erfenis is waarvan de vruchten allen ten goede moeten komen. De aarde is ons gemeenschappelijke huis hier op aarde. We moeten er samen zorg voor dragen.

 God de Heer bracht de mens in de tuin van Eden om die te bewerken en erover te waken . Genesis 2:15

Het is onze taak als mens om goed om te gaan met de schepping die ons is gegeven. We moeten haar beheren en beschermen, ook met het oog op de toekomstige generaties.

Ecologisch leven is leven in overeenstemming met de mechanismen die God in de natuur gelegd heeft, zodat iedereen over heel de aarde (nu en toekomstige generaties) kan genieten van een gezond leefklimaat en gezond voedsel.

“Waarom zouden we ecologisch leven? Er zijn toch wel belangrijkere zaken in het leven, en zeker als de wereld toch ooit kapot gaat?”

Wie in God gelooft, gelooft ook dat Hij vandaag, hier op aarde, iets te zeggen heeft over hoe wij leven. Wanneer het einde der wereld dan precies komt, maakt hierbij geen verschil uit. Zolang we hier zijn en leven, mogen wij alvast Gods wezen uitdragen.

Welke boodschap dragen we uit als we iemand over Gods prachtige schepping vertellen, terwijl we producten kopen die tijdens hun productieproces de schepping kapotmaken en uitbuiten?

Concreet voorbeeld 1: vlees. De vleesproductie zorgt voor maar liefst 14,5% van de broeikasgassen, dat is meer dan de broeikasgassen die alle auto’s, vliegtuigen, schepen en treinen bij elkaar veroorzaken! Daarnaast worden enorme oppervlakten bos gekapt (sommige oppervlaktes zo groot als België!), zodat er soja (voedsel voor de dieren) kan op geteeld worden. Minder bos betekent ook (opnieuw) meer CO2 in de atmosfeer, én ook minder planten -en dierendiversiteit. En dan hebben we het nog niet gehad over de impact van vlees op je eigen lichaam, wat ook een deel van Gods mooie schepping is.

 Concreet voorbeeld 2: groenten. God heeft in Zijn schepping ontelbaar veel mechanismen gelegd die prachtig op elkaar inwerken. Elk zaadje, celletje, soort plantje, insectje,… heeft een doel en draagt bij aan het bekomen van mooie vruchten. Biologische landbouw maakt 100% gebruik van deze natuurlijke mechanismen die God in z’n schepping gelegd heeft. Niet-bio landbouw daarentegen maakt deze mechanismen kapot door de zware machines en de giftige sproeistoffen. En dan hebben we het ook nog niet gehad over de impact op je eigen lichaam.

Als God ons hart heeft veranderd, mag Hij dan ook onze portemonnee en onze levensstijl op zijn kop zetten? Hoe ver gaat met andere woorden de impact van Jezus’ boodschap op ons leven van elke dag?

 We moeten proberen onze negatieve impact te verminderen, maar ook onze positieve impact te vergroten. Stapje voor stapje.

Doe mee aan boomplantacties of onderhoud je tuin op een natuurvriendelijke manier.Kies eens meer voor de fiets of koop je biologisch groenten en fruit bij de lokale boer. Eet één dag per week geen vlees. Het hoeft allemaal niet groots of spectaculair te zijn. Elke boom extra telt. Elke druppel minder sproeistof is positief. Elke kilometer minder met de auto is prachtig. Elk biefstuk minder maakt een verschil.

Gods inventiviteit en creativiteit zijn verbazingwekkend. God die een giraffe verzint, een komkommer, de boventonen, seksuele voortplanting, zwaartekracht, dolfijnen en aardbeien. Ongelooflijk maar waar.

Door het leven, sterven en de opstanding van Jezus is Gods nieuwe schepping doorgebroken in deze wereld. De Schepper nodigt ons uit te zoeken hoe we onze mosterdzaadjes door Hem kunnen laten gebruiken om -hoe beperkt ook- uitdrukking te kunnen geven aan zijn nieuwe schepping, in afwachting van de dag dat alle dingen nieuw worden gemaakt. Hij nodigt ons uit om op een creatieve manier uitdrukking te geven aan Zijn nieuwe schepping in het hier en nu.

Concreet kozen we er als gezin voor om op een andere manier te gaan wonen en leven.We kozen ervoor om in een arme en gekleurde buurt te wonen om zo van betekenis te zijn. We renoveerden zo goed als volledig met ecologische materialen. Daarnaast startten we de coöperatie http://www.stadsboerderijkortrijk.be op, vanuit de overtuiging dat we onze biologische landbouwers (die Gods aarde bewerken) een eerlijk loon moeten uitbetalen en dat we via voeding mensen kunnen samen brengen. We eten maximum één keer per week (biologisch) vlees, wat dan voor de kinderen altijd een groot feest is🙂 We delen onze wagen met enkele andere gezinnen, en doen de meeste verplaatsingen met de fiets.

Dit alles doen we uit ecologische overtuiging, maar tegelijk helpt het ons ook om rustiger in het leven te staan, gezonder te leven en veel geld te sparen.

Ondanks het feit dat onze wereld in een razend tempo verandert, is God nog steeds aan het werk op manieren die voor ons niet altijd onmiddellijk duidelijk zijn. Om welke reden dan ook lijkt God zich te verheugen in de samenzwering van het kleine, onaanzienlijke en het gewone. Kleine keuzes kunnen het verschil maken om de kerk te vernieuwen en de wereld te veranderen. Kleine daden zijn als mosterdzaadjes. Ook Jezus gebruikt die beelden voor een leven van dienstbaarheid: zout, gist en zaad.

We willen jullie prikkelen om in jullie dagdagelijkse leven ook op zoek te gaan naar creatieve manieren om mee zorg te dragen voor Gods schepping. Het is een zoek -en leerproces dat nooit ophoudt. Maar élk mosterdzaadje telt. En laat ons elkaar daarin bemoedigen. We kunnen samen deel uitmaken van een samenzwering van de Hoop en Nieuwe Schepping, die ons leven, onze kerk en onze samenleving kan veranderen.

Je kunt onze ideeën en gedachten volgen via http://www.debazuin.be en via http://eenvatvolvita.blogspot.be/

Saar, Vanya, Amos, Oskar

(Artikel geïnspireerd op de boodschap van paus Franciscus voor de maand april, op het boek ‘De Nieuwe Samenzweerders’ van Tom Sine en op de website https://timetoturn.wordpress.com/)

Revolutionaire fantasie

God is een bron van een enorme ‘revolutionaire fantasie’. Gods inventiviteit en creativiteit zijn verbazingwekkend. God die een giraffe verzint, een komkommer, de boventonen, seksuele voortplanting, zwaartekracht, dolfijnen en aardbeien. Ongelooflijk maar waar. God nodigt ons uit om medescheppers te zijn door op een creatieve manier uitdrukking te geven aan zijn nieuwe schepping in het hier en nu. Door het leven, sterven en de opstanding van Jezus is Gods nieuwe schepping doorgebroken in deze wereld. De Schepper nodigt ons uit te verzinnen hoe we onze mosterdzaadjes door Hem kunnen laten gebruiken, om, hoe beperkt ook, uitdrukking te kunnen geven aan zijn nieuwe schepping, in afwachting van de dag dat Christus terugkomt en alle dingen nieuw worden gemaakt.

(Geïnspireerd door De Nieuwe Samenzweerders van Tom Sine)